H Aλμπέρτα Τσοπανάκη Στο ΧΩΝΙ: «Από το “εγώ” να πάµε στο “εµείς”» Σάββατο, 20 Μαΐου 2017 17:22


«Εχουµε χρέος να συµβάλουµε σε ένα όραµα για µια καλύτερη κοινωνία», τονίζει Στο ΧΩΝΙ η συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός και ιδρυτής του «Θεάτρου Παραµυθίας»

Η συγγραφέας, σκηνοθέτης και ηθοποιός, Αλµπέρτα Τσοπανάκη, ίδρυσε το 1996 το «Θέατρο Παραµυθίας» στον Κεραµεικό, για να φιλοξενεί κυρίως νέες θεατρικές οµάδες, που πειραµατίζονται στο σύγχρονο, κλασικό και πειραµατικό θέατρο. Από εκεί έχουν περάσει πολλοί διάσηµοι, σήµερα, δηµιουργοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς, ηθοποιοί, σκηνογράφοι, µουσικοί, που έχουν συµβάλει στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της Ελλάδας. Φέτος, περισσότερες από 100 οµάδες συµµετείχαν στο Α’ Πανελλήνιο Φεστιβάλ Παραµυθιού 2016-2017, «Οταν οι νεράιδες κυβερνούσαν τον κόσµο» και έπεται συνέχεια.

Η κυρία Τσοπανάκη µάς υποδέχθηκε στο φιλόξενο χώρο της, µιλώντας για την πραγµατική αποστολή του θεάτρου, που δεν είναι οδηγός αλλά συνοµιλητής, που δεν έχει απαντήσεις αλλά παρακολουθεί το µεταβαλλόµενο κόσµο…

268 2011

Πόσο δύσκολο είναι να διδάξετε στα παιδιά τι σηµαίνει δίκιο, τι είναι άδικο, τι είναι καλό, τι κακό, και τι να αποφεύγουν;
Είναι δύσκολο να διδάξεις κάτι. Πόσο µάλλον στα παιδιά. Οπως λέει και το τραγούδι, «τι να διδάξεις στα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα». Θα έλεγα ότι υπάρχει µια αµφίδροµη διαδικασία µάθησης. Οταν κανείς διδάσκει, ταυτόχρονα διδάσκεται. Μπορούµε να διδάξουµε το δίκιο, το καλό, αλλά κυρίως µπορούµε να το δείχνουµε µε τις πράξεις µας. Ολα αυτά όµως ανοίγουν µια τεράστια, πραγµατικά θεµελιακή συζήτηση, που αγγίζει και τη δοµή της εκπαίδευσης στη χώρα µας.

Στο πλαίσιο του φεστιβάλ, θα ανεβάσετε στις 27 Μαΐου τη µουσικοθεατρική παράσταση του έργου της Πηνελόπης Δέλτα, «Παραµύθι χωρίς όνοµα» (που τελεί υπό την αιγίδα της UNESCO Πειραιώς και Νήσων), και παρόλο που γράφτηκε πριν από έναν αιώνα, το 1911, έχει µεγάλες αναλογίες µε τη σηµερινή περίοδο. Θα είναι εύκολο να το κατανοήσουν τα παιδιά;
Η Πηνελόπη Δέλτα, επίκαιρη όσο ποτέ, ευαίσθητη και ευαισθητοποιηµένη στα κοινά και στην πολιτική και από τις µεγαλύτερες συγγραφείς για παιδιά, µας δίνει τη λύση στο τωρινό µας αδιέξοδο. Πιστεύω ότι είναι µια ιστορία που πολύ εύκολα θα γίνει κατανοητή, ακόµη και από πολύ µικρά παιδιά, γιατί εστιάζει στο µήνυµα του έργου, που είναι ότι η δουλειά και η ανάπτυξη µπορεί να µας βγάλει από όλα τα αδιέξοδα σε όλα τα επίπεδα. Αλλωστε, παρουσιάζεται µε µουσική και χορό, µε χιούµορ και αγγίζει σε βάθος -θεωρώ- την παιδική ψυχολογία.

Ως ηθοποιός και σκηνοθέτης, έχετε δείξει την προτίµησή σας στις νέες πειραµατικές οµάδες. Είναι γιατί φέρνουν το καινούριο, ή κάτι άλλο σας έλκει σε αυτές τις προσπάθειες;
Γενικά αγαπώ τους καλλιτέχνες. Με συγκινεί που νέοι άνθρωποι θέλουν να καταθέσουν τη δική τους µατιά στον κόσµο και γι’ αυτό ίδρυσα και το «Θέατρο Παραµυθίας», ως το πρώτο πρωτοποριακό και πειραµατικό θέατρο νέων στην Αθήνα. Εχοντας ως στόχο να στεγαστούν όλες αυτές οι ανησυχίες, οι προσδοκίες, ο πόνος, η χαρά και ο έρωτας προς τη δηµιουργία από νέους -όχι ηλικιακά, απαραίτητα- δηµιουργούς και οµάδες. Για την κίνηση, χωρίς την οποία δεν υπάρχει ζωή.

Είστε και συγγραφέας. Μάλιστα, το τελευταίο σας έργο, «Φράνσις», γνώρισε πολύ µεγάλη επιτυχία. Ηταν το θέµα του, που τράβηξε τον κόσµο, αφού η ηρωίδα καταγγέλλει το σύστηµα, θεωρώντας το υπεύθυνο για τα ανθρώπινα δεινά…
Ναι, η Φράνσις, παρότι τραγικά µειοψηφική, έχει το δίκιο µε το µέρος της… Πιστεύω ότι άγγιξε η Φράνσις, όχι τόσο σαν ένας αντίλογος απέναντι στο σύστηµα, αλλά σαν ευαισθησία απέναντι στην εκδήλωση ψυχικών φαινοµένων που προκύπτουν από την καταπίεση του συστήµατος, δεδοµένου ότι και τώρα, στην περίοδο που ζούµε, πολλοί άνθρωποι υποστηρίζουν την ψυχική τους υγεία µε κάποια φαρµακευτική αγωγή.

Εχετε παίξει µε επιτυχία όλους τους µεγάλους συγγραφείς, όπως Σαίξπηρ, Στρίντµπεργκ, Γουίλιαµς, Τσέχωφ, κ.ά. Τι όνειρα κάνετε για το θεατρικό σας µέλλον;
Κάνω πολλά όνειρα. Καταρχάς, να συµβάλω όπως µπορώ στη διέξοδο από την κρίση, διότι σε µια χώρα τόσο πιεσµένη οικονοµικά και κοινωνικά, δεν µπορεί κανείς να ονειρευτεί, χωρίς να συµπεριλάβει και το µέλλον της χώρας στο όνειρό του.

Πώς βιώνετε την κρίση;
Σαν ένα ταρακούνηµα προς όλους µας, όπου µας βρίσκει τον καθέναν, σαν µια υπενθύµιση, ότι οφείλουµε να εγκαταλείψουµε τον ατοµισµό και να προχωρήσουµε σε πιο συλλογικές δράσεις, αρχικά µόνο µε τη σκέψη. Από το «εγώ» να µετακινηθούµε στο «εµείς».

Πιστεύετε ότι το θέατρο, αυτές τις εποχές, θα βοηθήσει την κοινωνία να ξεφύγει από το λαϊκισµό;
Αν δεν το κάνει τώρα, δεν θα το κάνει ποτέ. Εχουµε αυτό το χρέος, αυτή την ευθύνη, να συµβάλουµε σε ένα όραµα που θα είναι µια καλύτερη κοινωνία, µια ικανή οικονοµία. Οφείλουµε στους εαυτούς µας και στα παιδιά µια υψηλότερη σκέψη. Αυτό νοµίζω ότι είναι και η ευθύνη της «σκηνής», της θεατρικής σκηνής, απέναντι στον κόσµο: η Παιδεία.
Ανεξάρτητα από την ηλικία και τις συνθήκες που µπορεί να βιώνει ένας άνθρωπος, ποτέ δεν είναι αργά για υψηλότερη σκέψη.