Γ. Τσιρώνης Στο ΧΩΝΙ: «Η παλαιοκομματική αυτοκρατορία αντεπιτίθεται!» Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018 11:31

Aκουσα προσεκτικά τον κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Η αρχική όχληση ήταν αισθητικής φύσεως. Αποκαλούν τους πολιτικούς «κακούς ηθοποιούς», αλλά η πολιτική διαφέρει από την ηθοποιία.

Γράφει Στο ΧΩΝΙ ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Β' Αθηνών, Γιάννης Τσιρώνης.

Ο ρόλος του ηθοποιού έχει υποβληθεί από συγγραφείς και σκηνοθέτες, ενώ ο πολιτικός και ιδιαίτερα ο αληθινός ηγέτης είναι ο ίδιος δημιουργός. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ο Γεώργιος Παπανδρέου, ανεξαρτήτως συμφωνίας με τις απόψεις τους, εξέφραζαν με το αφήγημα τους το προσωπικό τους σενάριο για την πορεία της χώρας. Η ομιλία Μητσοτάκη δεν πείθει ότι είναι επιλογή του ιδίου. Θυμίζει μαθητή που δεν εμπέδωσε καλά το μάθημα! Ακούγοντας τον, νιώθω ότι ακούω κάποιον, αγνώστου ταυτότητας, υποβολέα. Ακόμα και οι κορώνες μοιάζουν να υπαγορεύτηκαν!
Η ουσία, όμως, της ομιλίας είναι χειρότερη της αισθητικής της.
Πώς να σχολιάσω την ιδεοληψία για την υποκατάσταση της δημόσιας από ιδιωτική ασφάλιση; Υπηρέτησα την ιδιωτική ασφάλιση με συνέπεια για 28 χρόνια, ποτέ όμως ως υποκατάστατο της δημόσιας! Δεν έχει διαβάσει ο κ. Μητσοτάκης για το σκάνδαλο της ENRON; Παρασιωπά τα δισεκατομμύρια αποθεματικά ασφαλισμένων που χάθηκαν παγκοσμίως, από τα τοξικά επενδυτικά πακέτα που οδήγησαν στο κραχ του 2008. Κράτη όπως η Ιρλανδία κινδύνεψαν να χρεοκοπήσουν γιατί ανέλαβαν να καλύψουν την απληστία των ιδιωτών κερδοσκόπων. Το αμερικανικό δημόσιο διέσωσε την μεγαλύτερη παγκοσμίως ασφαλιστική, την AIG!
Δεν χρειάζεται να σχολιάσω τις προτάσεις Μητσοτάκη για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας γιατί, πολύ απλά, δεν υπήρξαν! Φαντάζεται ο κ. Μητσοτάκης ότι για να παραχθούν αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα αρκεί να μειωθεί το δημόσιο, να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές, να κυβερνάει η Δεξιά, που... την εμπιστεύονται οι επενδυτές, και να λέμε στιχάκια για το πόσο ευλογημένη χώρα είμαστε! Αρκεί να μελετήσουμε την περίοδο 2009-2014 για να δούμε το πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η αυταπάτη.
Για την δημοσιονομική πολιτική ο κ. Μητσοτάκης, ισχυρίστηκε ότι «ξέρουμε πώς να το κάνουμε». Η μείωση φορολογικών συντελεστών, θα μπορούσε να οδηγήσει στην αύξηση των εσόδων, εάν οι μειωμένες υποχρεώσεις οδηγήσουν σε μεγαλύτερη συνέπεια. Μια τέτοια σεμνή διαπίστωση θα δημιουργούσε ελπίδα ότι η ΝΔ έχει, πλέον, έναν ηγέτη που δεν θα χαριστεί στο πελατειακό σύστημα. Αντίθετα το υπερφίαλο «ξέρουμε πώς να το κάνουμε», συνδέει άμεσα τον κ. Μητσοτάκη με την άθλια περίοδο της δημοσιονομικής ασυνέπειας. Να θυμίσουμε ότι το 2014, η χώρα είχε δεσμευτεί για πρωτογενή πλεονάσματα 2,3% του ΑΕΠ και πέτυχε μόνο 0,4%. Εάν ήξεραν πώς να το κάνουν και δεν το έκαναν έχουν βαρύτατες ευθύνες!
Ακούσαμε ότι η απαίτηση των θεσμών για υψηλά πλεονάσματα οφείλεται σε έλλειψη εμπιστοσύνης και υπερφίαλα υπόσχεται να τους πείσει ότι… κάνουν λάθος! Μα, ήταν οι κυβερνήσεις της διαφθοράς και της διαπλοκής που υπόσχονταν πολλά που ουδέποτε πέτυχαν. Ήταν το μεσοπρόθεσμο της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου που υποσχόταν στους θεσμούς 2,3% για το 2014, 2,5% για το 2015, 4,5% για το 2016, 4,6% για το 2017 και το ανήκουστο 5,3% για το 2018, όταν υποτίθεται το μνημόνιο τελείωνε το 2014. Πώς να εμπιστευτούν οι θεσμοί τον κ. Μητσοτάκη όταν υποσχόταν τον Απρίλιο του '14 αυτά τα εξωφρενικά πλεονάσματα και σήμερα, από την ασφάλεια της αντιπολίτευσης, διαρρηγνύει τα ιμάτια του, ότι το 3,5% είναι ανέφικτο;;
Αλλά κορωνίδα του θράσους, που συνάδει περισσότερο με 18χρονο ΔΑΠΙΤΗ παρά με έμπειρο και αξιόπιστο πολιτικό, είναι η αρχή της ομιλίας του: «Το συμβόλαιο που μας κρατούσε ενωμένους ως κοινωνία, αυτή η άρρηκτη συμφωνία μεταξύ των πολιτών και της πολιτείας, μεταξύ παραγωγής και οικονομίας έχει σπάσει!»
Κατά τον κ. Μητσοτάκη το συμβόλαιο πολιτών-πολιτείας δεν είχε σπάσει από τους αυτουργούς του «Μαζί τα φάγαμε»! Δεν είχε σπάσει όταν:
■ η παραγωγή (πρωτογενής και δευτερογενής τομέας) από 41,8% του ΑΕΠ το 1991, κατέρρευσε στο 17,5%, το 2014,
■ το έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου ξεπέρασε τα 60 δισ. δολάρια το 2008,
■ ερήμωνε η ύπαιθρος και το 60% της χώρας έφτασε να συνεισφέρει κάτω από το 1% του ΑΕΠ,
■ επί των ημερών του η ανεργία ξεπέρασε το 27%,
■ δίνονταν τα θαλασσοδάνεια στα κόμματα και τους καναλάρχες,
■ φαγώθηκαν στους κομματοκρατούμενους αγροτικούς συνεταιρισμούς τα δις των ευρωπαϊκών ενισχύσεων,
■ το δημόσιο χρέος απογειώθηκε και ξεπέρασε τα 300 δισ. ευρώ,
■ οι γνωστοί άγνωστοι χάριζαν στην Novartis δισεκατομμύρια,
■ η Siemens γέμιζε τα ταμεία του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ,
■ από το 1951 μέχρι το 2012 υφαρπάχτηκε το σύνολο των αποθεματικών των ταμείων μας, δηλαδή καταληστεύτηκαν οι οικονομίες των εργαζομένων.
Και έσπασε κατά τον κ. Μητσοτάκη μόνο κατά τα 4 τελευταία χρόνια! Και μόνο αυτή η φράση είναι αρκετή για να κατανοήσει κανείς την επικίνδυνη για τα συμφέροντα της χώρας κομματική μυωπία, τον αμετανόητο χαρακτήρα ενός παλαιοκομματικού καθεστώτος που αδυνατεί να αντιληφθεί τις ευθύνες του και να γυρίσει σελίδα!