Φρέντο καπουτσίνο μέτριο με Σπυράκη Τετάρτη, 03 Οκτωβρίου 2018 15:48


Ξημερώματα Σαββάτου, 4 Μαρτίου 2017. Λεωφόρος Ποσειδώνος. Ψάχνω καντίνα από ανάγκη, η ώρα έξι το πρωί, το μόνο πράγμα που έχει μείνει, όρθιο στον κόσμο είναι αυτή.

Βλέπετε, κατά τη διάρκεια της προηγούμενης νύχτας, το ποτό έτρεχε άφθονο προκαλώντας παραζάλη στο φιλήδονο και έτοιμο να σκορπιστεί στις όμορφες γυναίκες κορμί μου. Κάτι θα πήγε στραβά γιατί οι όμορφες γυναίκες δεν συνεργάστηκαν στο διασκορπισμό μου και έτσι ακέραιος και πεινασμένος ρίχτηκα στην ιερή μάχη για την εξασφάλιση ενός από όλα με διπλό λουκάνικο.

Και ενώ το αεράκι από την θάλασσα ερχόταν ως μαγικό φίλτρο στο γοητευτικό μου πρόσωπο και η ζαλάδα είχε αρχίσει να φεύγει, είδα ξάφνου στο δεξί μου χέρι ως όαση μέσα στην έρημο της μουντής τούτης πόλης ένα κατάστημα γνωστής αλυσίδας καφέ να είναι ανοικτό και να με προσκαλεί με τις φωτεινές του επιγραφές να εισέλθω στα ενδότερα και να προβώ στην απαιτητική και συνάμα ερεθιστική μάχη του να συντηρήσω τον τεράστιο όγκο μου.

Αφού είχε δοθεί η παραγγελία για το σάντουιτς, ζήτησα και ένα φρέντο καπουτσίνο για να δρομολογηθεί η διαδικασία ανασυγκρότησης. Η κοπέλα μου τον ετοίμασε και βγήκα έξω να πιω λίγο καφεδάκι και να κάνω κάνα τσιγαράκι γιατί το σήκωνε η περίσταση. Τα λίγα τραπεζάκια ήταν γεμάτα και μόνο σε ένα που καθόταν ένας κύριος υπήρχε καρέκλα. Με αυτοπεποίθηση και κοινωνική ωριμότητα πήγα και έκανα νόημα στον κύριο αν μπορώ να κάτσω. Γύρισε και ποιος ήταν ρε Μίμη λες; Οχι για πες! Πες! Ναι, ρε γάτε, καλά το κατάλαβες ήταν ο Ζόραν ο Ζάεφ!

"Πλούταρχο, Πλούταρχο, ρε μούτρο;" τον ρώτησα, "Πάνο Κιάμο" μου είπε και μου χαμογέλασε τη στιγμή που σηκώθηκε για να με αγκαλιάσει. Εν τω μεταξύ, δεν γνωριζόμασταν αλλά μην δει Έλληνα ή Ελληνίδα σε καφετέρια ο Ζάεφ, τον πιάνει η μανία να κάνουν παρέα. Ε, πιάσαμε την κουβέντα κατά την οποία του μετέφερα ότι μπορεί να το παίζω Μακεδονομάχος στα σόσιαλ μίντια αλλά όταν ανεβαίνω Βόρεια Ελλάδα και εγώ στα καζίνο των Σκοπίων πηγαίνω και παίζω.

"Να δοκιμάσεις μπλακ τζακ στο τραπέζι τρία" μου συνέστησε ο πολύπειρος ηγέτης και θα λέγαμε και άλλα, όμως μου έκαναν νόημα ότι ήταν έτοιμο το ενισχυμένο μου σάντουιτς και του είπα ότι δεν υπάρχει πια χρόνος για περαιτέρω μυστική διπλωματία στο συγκεκριμένο Έβερεστ.

Ευγενικός, με βοήθησε να κουβαλήσω το σάντουιτς στο αμάξι, αγκαλιαστήκαμε και αποχώρησα για το σπίτι μου. Και πες μου εσύ ρε καραγκιόζη που όλα τα κοροϊδεύεις. Γιατί να μη συνέβη κάτι ανάλογο και με τη Μαρία Σπυράκη; Αμέσως να το αμφισβητήσετε το κορίτσι το καλό και το εθνικά υπεύθυνο και το πολιτικά φερέγγυο. Γαϊδούρια.