Σόνια Μπράγκα, πειρατές και ο Ρόκι που δεν ήταν «παιδί-διαµάντι» Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017 22:46


Ο καιρός στην Ελλάδα τρώει κεράσια στο τζάκι. Το διάβασα στον τοίχο µιας φίλης στο facebook και το βρήκα ευφυέστατο. Ωρα για «Δείπνο»! Το βιβλίο πρώτα και µετέπειτα την ταινία.

200 200 3

Οταν το διάβασα, ο συγγραφέας του, Χέρµαν Κοχ, ξεπήδησε µπροστά µου φοβισµένος, χλωµός και ανήµπορος να ολοκληρώσει τη συγγραφική του ιδέα, που περισσότερο έµοιαζε ως καταγραφή παρά ως διαµαρτυρία ή καταγγελία. Μια ιστορία που οι άρρωστοι και οι ελαττωµατικοί άνθρωποι παραµένουν νικητές και κυρίαρχοι.

 Είναι αυτοί που διδάσκουν τα παιδιά µας, είναι αυτοί που µας κυβερνούν, τέλος πάντων είναι αυτοί που µας δίνουν ελπίδα και θάνατο. Μέχρι εκεί και τίποτα παραπάνω. Και ο συγγραφέας έβαλε ευχαριστηµένος τη λέξη «Τέλος» στο µυθιστόρηµά του… Τέλος, τι υπέροχη λέξη για να αρχίσει κάτι το νέο.


200 200 4

Τα µεγάλα ατού της ταινίας είναι δύο: Πρώτο απ' όλα είναι η τρελή ατµόσφαιρα των seventies, που επιτυχηµένα κατασκευάζει ο Γαλλοκαναδός σκηνοθέτης Φιλίπ Φαλαρντό («Ο εξαιρετικός κύριος Λαζάρ», «Ενα γενναίο ψέµα») για τις ανάγκες της ιστορίας.

Το δεύτερο είναι ότι ο ηθοποιός Λιβ Σράιµπερ, στο ρόλο του πυγµάχου Τσακ Γουέµπνερ, προσφέρει µια πληθωρική εµφάνιση, καταλαµβάνοντας κάθε ίντσα στα καρέ του φιλµ. Το στόρι είναι απλό, από αυτά τα βιογραφικά που αρέσουν στους σκηνοθέτες της αµερικανικής ηπείρου για να φτιάχνουν ταινίες, τα λεγόµενα true stories, τα βγαλµένα από ανθρώπους µε παραβατικές συµπεριφορές, που άφησαν το σηµάδι τους. Θετικό ή αρνητικό δεν έχει σηµασία.

Το σενάριο έχει δύο τροφοδοτικούς σωλήνες που εκρέουν πλούσιο ενδιαφέρον. Ο ένας πραγµατεύεται µια συγκεκριµένη περίοδο της ζωής του Τσακ, όταν διοργανώνεται ο γνωστός πυγµαχικός αγώνας ανάµεσα σε αυτόν και τον µεγάλο Μοχάµεντ Αλι (Κάσιους Κλέι). Ο άλλος είναι η άσωτη ζωή, οι γυναίκες, τα ναρκωτικά του Τσακ και ότι ο συγκεκριµένος αγώνας ενέπνευσε τον Σιλβέστερ Σταλόνε για να γράψει το σενάριο ενός από τα πιο επιτυχηµένα κινηµατογραφικά franchise, την ιστορία του Ρόκι. Ο Λιβ Σράιµπερ («Kate & Leopold», «Γούλβεριν», «Salt», «Spotlight: Ολα στο Φως») είναι ο νικητής αυτής της ταινίας, γιατί αφήνει τους δεύτερους ρόλους και πιάνει την πρώτη γραµµή πυρός, σηκώνοντας όλη την ταινία στις πλάτες του.

Δεν είναι µια ταινία για το µποξ. Αν και η πυγµαχία καταλαµβάνει ένα καλό κοµµάτι στη γενικότερη εικόνα του γλυκίσµατος, ο Φαλαρντό ακτινογραφεί περισσότερο το ρεµάλι Τσακ σε όλες του τις συµπεριφορές και τις συναναστροφές. Το παρατσούκλι του ήταν «The Bayonne bleeder», σε ελεύθερη µετάφραση «το κάθαρµα του Μπαγιόν» του Νιου Τζέρσι και αυτό γιατί ενώ ήταν ένας αθλητής «δευτεράτζα» µε καλές προοπτικές, εργαζόταν ως πωλητής αλκοολούχων ποτών και εισπράκτορας της µαφίας του Νιου Τζέρσι.

Δίνουν ρέστα για τέτοιους χαρακτήρες οι σκηνοθέτες. Αλλωστε, αυτό είναι το ζητούµενο. Ανθρωποκεντρική και παιχνιδιάρικη ταινία για να ρολάρει ατµοσφαιρικά, πειστικά στην πιο free feeling δεκαετία που πέρασε στην αµερικανική ιστορία ever. Αλκοόλ, σεξ, ναρκωτικά, ντίσκο µουσική, χορός, πολύχρωµα φώτα, άφθονο χρήµα, ψευδαίσθηση ελευθερίας, και δόξα για λίγο, καταπληκτικά κινηµατογραφηµένα. Το αµερικανικό όνειρο στο ύψος, το πλάτος και το φάρδος του ακουµπάει ακόµα κι έναν ξετσίπωτο, χυδαίο αθλητή, που έγινε διάσηµος γιατί κρατήθηκε όρθιος πάνω στο ρινγκ µε τον Μοχάµεντ Αλί για δεκαπέντε γύρους. Λίγο είναι;

Η δόξα του ηττηµένου γεννάει χρήµα. Ενηµερωτικά αναφέρω για την ιστορία, ότι ο Σιλβέστερ Σταλόνε, φτωχός τότε και άσηµος, αφού παρακολούθησε τον αγώνα του Αλί µε τον Γουέµπνερ, που διεξήχθη στις 24 Μαρτίου 1975 στο Ρίτσφιλντ Κολισέουµ του Οχάιο, έγραψε το σενάριο του Ρόκι Μπαλµπόα, στηριζόµενος στο πείσµα και τη µαχητικότητα του Τσακ επάνω στο ρινγκ. Αργότερα, όταν η ταινία έγινε επιτυχία και αποκαλούσαν τον Τσακ, Ρόκι Μπαλµπόα, ο Σλάι αρνήθηκε ότι εµπνεύστηκε το χαρακτήρα από τον Γουέµπνερ και ο Τσακ κατέθεσε αγωγή στον εύπορο πια ηθοποιό. Η αγωγή διακανονίστηκε εξωδικαστικά έναντι ενός χρηµατικού ποσό που ποτέ δεν ανακοινώθηκε.


200 200 5

Η επιστροφή της «γυναίκας αράχνης», Σόνια Μπράγκα, στη συγκρουσιακή ταινία του παλαιού µε το καινούριο, έχοντας ως διάκοσµο τις απέραντες βραζιλιάνικες παραλίες. Το Aquarius είναι το παραθαλάσσιο συγκρότηµα κατοικιών, οικοδοµηµένο κάπου στα µέσα της δεκαετίας του εβδοµήντα. Εκεί µεγάλωσε, παντρεύτηκε και έφτιαξε οικογένεια η γνωστή δηµοσιογράφος µουσικών θεµάτων Κλάρα (Σόνια Μπράγκα).

Σήµερα, έπειτα από περίπου σαράντα χρόνια, µε την Κλάρα να είναι στην ηλικία των εξήντα έξι, ένας οικοδοµικός κολοσσός αγοράζει όλα τα διαµερίσµατα για να εκµεταλλευτεί το κτίριο. Το µοναδικό διαµέρισµα που έµεινε απούλητο, είναι αυτό της Κλάρας, η οποία αντιστέκεται, αρνούµενη πεισµατικά να παραδώσει τις µνήµες και τις αναµνήσεις της στα νύχια των αδίστακτων επιχειρηµατιών, που µοναδικό σκοπό έχουν το χρηµατικό κέρδος και την ανθρώπινη εξαθλίωση.

Σε µια έρηµη από γείτονες πολυκατοικία, η Κλάρα ολοµόναχη δίνει τον αγώνα της… Για 146 λεπτά της ώρας αγωνίζεται! Βασανιστικά µεγάλος ο χρόνος για να κατανοήσουµε µε την ντοκιµαντερίστικη κινηµατογράφηση του Κλέµπερ Μεντόσα Φίλο, ότι η Βραζιλία γενικώς έχει τα µαύρα χάλια της. Και όντως τα έχει, καθώς η µαύρη κοινωνική δίνη γύρω της µεγαλώνει έτοιµη να την καταπιεί, αλλοιώνοντας την ταυτότητά της.

Ο Μεντόσα Φίλο, έπειτα από έξι µικρού µήκους ταινίες και δυο ντοκιµαντέρ, στήνει την υπέροχη Μπράγκα απέναντι στο φακό του για τη δεύτερη µεγάλου µήκους ταινία του. Από τη µια είναι η ντίβα Μπράγκα, και από την άλλη το θέµα που πραγµατεύεται, είναι ζόρικο, οπότε το τραβάει από τα... αυτιά ο σκηνοθέτης και το αφήνει ξερό στον τόπο από λειψυδρία. Υπάρχουν κάποιες πολύ καλές στιγµές σε αυτές τις περίπου δυόµιση ώρες κοινωνικού προβληµατισµού και προσωπικού αγώνος της δυναµικής γυναίκας, µε µια Μπράγκα στα εξήντα έξι χρόνια της µεγαλείο στην οθόνη.

Τα σηµάδια, όµως, της κόπωσης από ένα σηµείο κι έπειτα είναι εντελώς φανερά. Με τον ξεθωριασµένο αέρα της θεµατικής του «Μιλάγκρο» του 1988 σε σκηνοθεσία Ρόµπερτ Ρέντφορντ, ο Βραζιλιάνος Κλέµπερ Μεντόσα Φίλο µεταφέρει τον αµφορέα του Aquarius και πριν φτάσει στον προορισµό του το περιεχόµενο, σχεδόν, το έχει χύσει στο δρόµο.


200 200 6
Ο Ισραηλινό-αµερικανός σεναριογράφος και σκηνοθέτης Ορεν Μόβερµαν έχει πιάσει την αµερικανική κοινωνία και την κτυπάει αλύπητα σαν το χταπόδι σε στεγνό βράχο. Αγαπηµένα του θέµατα είναι η διαφθορά, η κοινωνική σήψη και η µοναχικότητα. Καλός τεχνίτης της κάµερας µε άποψη στα πλάνα, φτιάχνει ατµόσφαιρα, αποδίδοντας την αρνητικότητα και τα σηµεία των καιρών σε υπερθετικούς βαθµούς µέσα από τη θεµατική και τις εικόνες του.

«Παράπλευρες απώλειες», «Στα όρια», «Αποξένωση» είναι οι ταινίες καταγραφής για µια κοινωνία σε απόλυτη πτώση, φτάνοντας στο βιβλίο του Ολλανδού συγγραφέα, Χέρµαν Κοχ, «Το δείπνο».
Οι Ολλανδοί το µοναδικό πολιτιστικό προϊόν που έχουν να επιδείξουν στην παγκόσµια κουλτούρα είναι οι τουλίπες τους... και ελάχιστα οι Nits!

«Το δείπνο» είναι ένα δειλό ανάγνωσµα δίχως θάρρος, που κρύβεται πίσω από την έντεχνη και διανοουµενίστικη κοινωνική µπρόγκα, καταλήγοντας στο αυτονόητο. Τέσσερις άθλιοι, βολεµένοι, µωροφιλόδοξοι και ψυχασθενείς αστοί, προσπαθούν να σώσουν, ο καθένας από το µετερίζι τους, τα δεκαπεντάχρονα βλαστάρια τους που είναι στυγνοί εγκληµατίες. Η διαλεκτική της διάσωσης διαδραµατίζεται φιγουρατζίδικα και άνετα σε ένα sic ρεστοράν, κατά τη διάρκεια ενός άψογου καθ' όλα δείπνου, µε µαγευτικά εδέσµατα ύψιστης γαστρονοµικής τέχνης να διαδέχεται το ένα µετά το άλλο. Απόλυτος, ψυχρός υλικός πολιτισµός και η τύχη της ανθρωπότητας περνάει απρόσκοπτα από την τερψιλαρύγγιο, εφήµερη αίσθηση στην κοιλιά του κτήνους καλά µασηµένη. Πραγµατικά, ο Ρίτσαρντ Γκιρ, η Ρεµπέκα Χολ, η Λόρα Λίνεϊ, ο Στιβ Κούγκαν και η Κλοέ Σεβίνι είναι καταπληκτικοί σε αυτό που έχουν να διεκπεραιώσουν.

Δεν χωρεί αµφισβήτηση: Ο άνθρωπος εγκυµονεί το λάθος και ο νους του το γεννάει σχεδόν ανώδυνα οποιαδήποτε στιγµή το αποφασίσει. Το λάθος κυριαρχεί παντού γύρω µας, αφού µεγαλώνουµε και συναναστρεφόµαστε µε λάθος τρόπο, εργαζόµαστε µε λάθος σκεπτικό, δηµιουργούµε οικογένειες µε λανθασµένες επιλογές, αποχωρούµε από αυτόν τον πλανήτη, βλέποντας ακόµα και το θάνατο ως λάθος. Τα ίδια και απαράλλαχτα λάθη τα µεταφέρουµε πιο κάτω, στους επόµενους. Χανόµαστε στα λάθη. Σκοτάδι πλήρες, δηλαδή…


200 200 7

Ο Τζακ Σπάροου αυτή τη φορά τα βάζει µε ναυτικούς-φαντάσµατα, που έχουν αρχηγό τους τον τροµακτικό καπετάνιο Σαλαζάρ (Χαβιέ Μπαρδέµ) και το σκάνε από το Τρίγωνο του Διαβόλου µε σκοπό να σκοτώσουν κάθε πειρατή στη θάλασσα.

H µόνη ελπίδα να σωθεί ο Τζακ είναι η θρυλική τρίαινα του Ποσειδώνα. Προκειµένου να τη βρει θα χρειαστεί να συνεργαστεί µε την Καρίνα Σµιθ, (Κάγια Σκοντελάριο) µια πανέξυπνη αστρονόµο. Ξανά όλοι µαζί στο γνωστό πειρατικό σινάφι. Τα ίδια και τα ίδια στο µονότονο περιπετειώδες franchise που οργώνει γνωστές και άγνωστες θάλασσες δίχως -πια - ίχνος ενδιαφέροντος.


Cl32ipb32oard3232

Η Πολίνα (Αναστασία Σέβτσοβα) είναι ένα ξεχωριστό κορίτσι. Μέσα από το χορό δηµιουργεί τη ζωή της, µέσα από τις εµπειρίες της µαθαίνει να χορεύει. Στο πλευρό της η χορογράφος Λίρια (Ζιλιέτ Μπινός), θα της αποδείξει ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο.

Η κινηµατογραφική µεταφορά της ταινίας είναι βασισµένη πάνω στο διάσηµο graphic novel του Μπαστιέν Βιβέ, «Polina». Ησυχη ταινία, γυρισµένη µε την τεχνική του Σινεµασκόπ, σκηνοθετηµένη από τη διάσηµη χορογράφο Αντζελιν Πρελιοκάτζ.