Το πρώτο µας πάρτι Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017 00:37


Μια παράσταση στο θέατρο «Βέµπο», που ξυπνάει αναµνήσεις από τα '60s και τα '70s

Δεκαπέντε αγόρια και πέντε -το πολύ- κορίτσια γλεντούσαν στα αξέχαστα εφηβικά πάρτι του '60 και του '70, αφού εκείνη την εποχή οι γονείς δεν επέτρεπαν στις θυγατέρες τους να περάσουν εύκολα το κατώφλι. Και δεκάδες οι φορές που τα ζευγάρια στην πίστα από µωσαϊκό χόρευαν το ίδιο µπλουζ των σκαθαριών, αντιγράφοντας σκηνές από τον αµερικάνικο κινηµατογράφο ή τα τραγούδια των «Poll», των «Charms», των «Olympians», των «Idols», των «Forminx», αφού προηγουµένως είχαν συνεννοηθεί µε αυτόν που έβαζε τα 45άρια στο πικ-απ, ώστε να µένουνε για περισσότερη ώρα αγκαλιασµένοι µε το κορίτσι των ονείρων τους.

262 2004

Πόσα χτυποκάρδια αλήθεια, πόση αγωνία και όταν άναβαν τα φώτα καρφώνονταν από τα ξαναµµένα µάγουλα από την οικοδέσποινα µε το αυστηρό βλέµµα, που επιτηρούσε µην τυχόν και κάποιος τολµηρός νεαρός φιλήσει τη ντάµα του…

Αυτή η όµορφη εποχή αναβιώνει στην παράσταση το «Πρώτο µας πάρτι» στο θέατρο «Βέµπο».

Ο Μάκης Δελαπόρτας κατάφερε κι έκανε πραγµατικότητα το εφηβικό του όνειρο και ένωσε πάνω στο θεατρικό σανίδι όλους τους τραγουδιστές εκείνης της όµορφης εποχής ή καλύτερα του ήρωες του µοντέρνου τραγουδιού που επιβίωσαν από το λαϊκό τραγούδι. Το έχει πει υπέροχα ο Δάκης: «Εµείς οι µοντέρνοι κάποτε ήµασταν τα ορντέρβ στα νυχτερινά κέντρα. Τώρα το χαιρόµαστε, γιατί ο κόσµος έρχεται για εµάς». Και πράγµατι ο κόσµος έρχεται γι' αυτούς. Ουρές έξω από το θέατρο της οδού Καρόλου, αυτό που λένε στη θεατρική γλώσσα «σπάνε οι πόρτες», όπου συναντώνται επί σκηνής οι πιο αγαπηµένες φωνές των δύο θρυλικών δεκαετιών σε τραγούδια που αγάπησαν όχι µόνο οι νέοι των '60s και '70s, αλλά και οι νέοι όλων των εποχών. «Τραγούδια που δεν χαράχτηκαν ανεξίτηλα µόνο στα πυκνά αυλάκια των παλιών βινυλίων, αλλά και στις καρδιές όλων των Ελλήνων».

Ο Δάκης, η Μπέσσυ Αργυράκη, ο Ρόµπερτ Ουίλιαµς, ο Γιώργος Πολυχρονιάδης και ο Λάκης Τζορντανέλλι, µε τη συµµετοχή των νεώτερων Δηµήτρη Κοργιαλά και Εβελίνας Νικόλιζα (πολύ ταλαντούχα η κόρη της Μπέσσυς Αργυράκη. Εδώ πάει αυτό που λέει ο λαός «το µήλο κάτω απ' τη µηλιά», που ενθουσίασε στο ντουέτο µε τη µητέρα της), «δίνουν τα ρέστα τους» στη φαντασµαγορική αυτή παράσταση σε κείµενα Στέλιου Παπαδόπουλου και Μάκη Δελαπόρτα που έκανε και τη σκηνοθεσία, και το κοινό τους ανταµείβει µε παρατεταµένο χειροκρότηµα, φωνάζοντας µπράβο καθ' όλη τη διάρκεια.

Μια παράσταση που βοηθάει τον κόσµο να ξεφύγει για περίπου τρεις ώρες από τα προβλήµατα που τον βασανίζουν και από τη µαυρίλα και τη µιζέρια της καθηµερινότητας. Ωσπου φθάνουν να ξεσηκώνονται άνθρωποι όλων των ηλικιών από 15 έως 75, στην πλατεία να χορεύουν ασταµάτητα, ακολουθώντας τα βήµατα των χορευτριών (χορογραφίες Αννα Αθανασιάδη) που εµφανίζονταν ως τρελοκόριτσα µε µίνι ζιπ και βάζουν στο περιθώριο τον Καζανόβα που τις «τραβούσε» δυο-δυο.

Ηρθε η στιγµή για «Το κορίτσι του Μάη» και µια δεσποινίς, που φωνάζει ότι είναι µαγιάτικη, λικνίζεται στους ρυθµούς µέχρι τελικής πτώσης. Ξεσηκώνεται η «Μπάµπολα», γιατί… «είναι εννιά κι ακόµα περιµένει το ''Κακοµαθηµένο παιδί''».

Η πλατεία έφθασε στο τσακίρ κέφι και εκτονώθηκε και το κλίµα όπως διαµορφώθηκε, έφερε τρικυµία στις καρδιές των θεατών, που δεν ακολουθεί την ηλικία της ταυτότητας. Ζωντανή ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Κωνσταντίνου Παγιάτη, που συνέβαλε στο να ξαναζωντανέψει η υπέροχη ατµόσφαιρα αυτής της εποχής παίζοντας ακόµη τα τραγούδια: «Οταν πηγαίναµε µαζί σχολείο», «Ο Αλέξης», «Σε συνάντησα στην πλαζ», «Mammy Blue», «Ανθρωπε αγάπα», «Τόσα καλοκαίρια», «Χαµένα όνειρα», «Ο τρόπος», «Ξαφνικά µ' αγαπάς», «Το κορίτσι του φίλου µου», «Σαν ένα όνειρο» και πολλά άλλα.

Οι όµορφες εικόνες µπλέχτηκαν µε τις νότες των τραγουδιών και ξύπνησαν αναµνήσεις ανεµελιάς και έρωτα, ταξιδεύοντας νοσταλγικά το κοινό στα καλύτερά του χρόνια. Σε µαγικές ροµαντικές εποχές που έζησε, που ερωτεύτηκε, που αγάπησε όλα αυτά τραγούδια, όπως τα αγάπησαν και τα παιδιά τους και µαζί µε το βερµούτ, που έρεε άφθονο, ήταν πολλά τα δακρυσµένα µάτια για όνειρα που έγιναν κοµµάτια…