Ο ΕΡΑΣΤΗΣ: Στο «Υπόγειο» του Θεάτρου Τέχνης επιστρέφει µετά από 45 χρόνια η Μίνα Αδαµάκη Τρίτη, 02 Μαΐου 2017 14:16


Στο ιστορικό «Υπόγειο» του Θεάτρου Τέχνης, εκεί που «διασταυρώθηκαν και ζυµώθηκαν τα κλασικά και τα τρέχοντα αισθητικά ρεύµατα του παγκοσµίου θεάτρου, µε τα ρεύµατα και τις τάσεις του τόπου» από τον Κάρολο Κουν, εκεί που γεννήθηκε ως ηθοποιός η Μίνα Αδαµάκη επέστρεψε µετά από 45 χρόνια µε το κλασικό έργο «Ο εραστής» του νοµπελίστα Χάρολντ Πίντερ, που πρώτος ο δάσκαλός της γνώρισε στο ελληνικό κοινό και αποθεώθηκε από τον κόσµο που είχε γεµίσει ασφυκτικά τη Δευτέρα το βράδυ τον ιερό χώρο.

Οι ήρωες του έργου, ο Ρίτσαρντ και η Σάρα, ένα τυπικό ζευγάρι Αγγλων µεσοαστών, ζουν αποµονωµένοι σε µια εξοχική κατοικία κοντά στο Windsor. Είναι ευκατάστατοι. Εχουν ένα υπέροχο, καλόγουστο σπίτι µε κήπο. Ο Ρίτσαρντ εργάζεται ως οικονοµικός σύµβουλος στο City, η Σάρα είναι η τέλεια σύζυγος που φροντίζει να δηµιουργεί το ιδανικό περιβάλλον για τη συµβίωσή τους. Η ερωτική τους ζωή, όµως, έχει αρχίσει να εµφανίζει κάποια σηµάδια κόπωσης και συνέλαβαν έναν πρωτότυπο τρόπο για να την τονώσουν: Αποφάσισαν, από κοινού, να βρει η Σάρα έναν εραστή, τον οποίο να δέχεται στο σπίτι τους όποτε εκείνη επιθυµεί, την ώρα που ο Ρίτσαρντ θα βρίσκεται στο γραφείο του. Ο άνθρωπος, όµως, είναι ένα σύνθετο και απρόβλεπτο ον, δε χωράει σε καλούπια και πολύ συχνά, πέφτει στις παγίδες που ο ίδιος στήνει...

Προχωρώντας η δράση, εύλογα γεννιέται το ερώτηµα: Υπάρχει αυτός ο εραστής, που στην παράσταση της Μίνας Αδαµάκη είναι ίδιος και απαράλλακτος µε το σύζυγο από εξωτερικής άποψης, ή είναι ένα κόλπο που χρησιµοποιεί η γυναίκα του για να προσελκύσει το ενδιαφέρον του εσωστρεφούς αρσενικού; Οπως και να 'χει, το ερώτηµα παραµένει ανοιχτό. Το 'χει πει, άλλωστε, και ο ίδιος ο µεγάλος Αγγλος δραµατουργός: «Οι χαρακτήρες µου µού λένε τόσα. Ούτε λέξη παραπάνω για τις εµπειρίες τους, τις προσδοκίες τους, τα κίνητρά τους, την ιστορία τους. Εσείς κι εγώ, όπως και οι χαρακτήρες που αναπτύσσονται πάνω στη σελίδα, είµαστε ανέκφραστοι τον περισσότερο καιρό, φανερώνουµε ελάχιστα πράγµατα, είµαστε αναξιόπιστοι, φευγαλέοι, άπιστοι, όλο εµπόδια, απρόθυµοι. Αλλά µέσα από αυτά τα χαρακτηριστικά ξεπηδάει µια γλώσσα. Μια γλώσσα, στην οποία, πίσω από αυτό που αρθρώνεται, λέγεται κάτι άλλο».

Ο θεατής εισέρχεται στο καθιστικό του Πιντερικού ζευγαριού, που οι υπαινιγµοί του λεξιλογίου του και οι σιωπές του άλλοτε κοµµατιάζονται από έκρηξη εξαιτίας εσωτερικής πίεσης και άλλοτε κρύβονται πίσω από ένα προπέτασµα καπνού, που κρατάει τον άλλον στη θέση του, ώσπου έρχεται η µεγάλη ανατροπή, ενώ το ντέφι (έξυπνο σκηνοθετικό εύρηµα) αλλάζει χέρια και κάθε ήχος που παράγεται από αυτό µάς αποκαλύπτει τον απέραντο σαρκασµό και ειδικά ότι λόγος δεν είναι µονάχα αυτό που εκφωνείται. Το παράλογο είναι -το πρώιµο έργο του Πίντερ συνδέεται µε το θέατρο του παραλόγου- ότι σε µια εποχή που οι ανθρώπινες σχέσεις ακροβατούν σε τεντωµένο σχοινί, µοιάζει να φαίνεται υγιής ο γάµος των δυο ηρώων του.

Πολύ καλή η σκηνοθεσία της Μίνας Αδαµάκη, που πήρε επάνω της όλο το βάρος (σκηνοθεσία, επιµέλεια σκηνικού και κοστουµιών, φωτισµοί, µουσικές) και πολλά τα µηνύµατα που περνούσαν χωρίς προσποίηση.

Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος απέδειξε ξανά πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι. Συγκλονιστική η ερµηνεία του. Χειροκροτήθηκε θερµά η παρτενέρ του, Ευτυχία Γιακουµή. Η κίνηση και των δυο (επιµέλεια κίνησης Καλλιόπη Σίµου) ήταν εξαιρετική και παρά το δικαιολογηµένο άγχος της πρεµιέρας, έδειχναν να αντλούν ιδιαίτερη ευχαρίστηση από αυτό που έκαναν, ώσπου ήρθε η αναγνώριση από το κοινό, που δεν σταµάτησε να σµίγει τις παλάµες των χεριών σε ένα παρατεταµένο χειροκρότηµα.

Στο χαιρετισµό, η Μίνα Αδαµάκη αποχώρησε συγκινηµένη από το σανίδι, ζητώντας συγγνώµη κι ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό της.

ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΑΝΟΥ