Η «Γυάλα» στο θέατρο «Φούρνος»! Δευτέρα, 08 Μαΐου 2017 00:43


Ενας συγκλονιστικός θεατρικός µονόλογος, η «Γυάλα», µε τη µοναδική ερµηνεία της Μάνιας Παπαδηµητρίου, προκαλεί θαυµασµό και ρίγη συγκίνησης στους θεατές, σε διδασκαλία της Ασπας Τοµπούλη.

Teuxos 266 38

Αναφέρεται σε όσα µας συµβαίνουν, σε όσα διώχνουµε από το οπτικό µας πεδίο για να µην παίρνουµε πρόσθετα βάρη. Και το σηµαντικό: Μας βάζει σε σκέψεις και αναρωτιόµαστε, γιατί δεν βγαίνουµε από τη γυάλα που µας εγκλώβισαν…

 Αυτό το πολύ καλό που µας φέρνει η σύγχρονη ελληνική δραµατουργία διά χειρός Τζένης Δάγλα, συν δύο διαφορετικές ιστορίες, που αφορούν στις οδύσσειες των ανθρώπων, εισχωρούν στο µονόλογο και του δίνουν προεκτάσεις.

Ενας πρόσφυγας πολέµου, ο Αχµέτ ο Σύριος, που παλεύει µε τα µανιασµένα κύµατα πλάι στα κουφάρια των 36 συντρόφων του για να βγει στην ελληνική ακτή, και ο Σούρι ο Σοµαλός, που άφησε τη ζωή του µέσα στον αγωγό και τώρα κοιτά από ψηλά και σχολιάζει την αξία της…

Η «Γυάλα» ρίχνει µια λοξή και αντισυµβατική µατιά στη σηµερινή πραγµατικότητα της Αθήνας και κατά προέκταση της Ελλάδας µέσα από τις ιστορίες της Λούση, η οποία άφησε το πολυτελές ρετιρέ της και επέστρεψε στο πατρικό της. Εκεί ζει µόνη, έχοντας συντροφιά τις αναµνήσεις της και το συνονόµατο χρυσόψαρό της στη γυάλα, που της χάρισε ο αγαπηµένος της. Μια σχέση που δεν άντεξε στο χρόνο…

Μέσα στο σκηνικό χώρο, που δεν άφησε ανεκµετάλλευτο η Χριστίνα Παπούλια (επιµέλεια σκηνικού και κοστούµια) και φώτισε εξαιρετικά ο Αποστόλης Τσατσάκος, στο βάθος βρίσκεται το παλιό σπίτι που µε τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας θυµίζει φυλακή. Στο φουγάρο του φούρνου βλέπουµε στο στενό σοκάκι να ξεπροβάλλει ένας κορµός µε µια χρωµατιστή οµπρέλα από πάνω, τη µοβ βουκαµβίλια του πατέρα που σώθηκε ή την αγριεµένη Μεσόγειο, που έγινε υγρός τάφος για χιλιάδες πρόσφυγες.

Ενας πυροβολισµός ακούγεται. Ο συµµαθητής της Λούση και γείτονάς της, ο Στέλιος, χηµικός µε µάστερ, άνεργος 16 µήνες, έδωσε τέλος στη ζωή του αφήνοντας πίσω µητέρα, σύζυγο και δυο παιδιά…

Το χρυσόψαρο τροµάζει και σπαρταράει στη γυάλα. Η Λούση σκύβει επάνω του στοργικά και προσπαθεί να το ηρεµήσει. Η αυτοκτονία του συµµαθητή της γίνεται ο πυρήνας του µονολόγου της. «Πυροβόλησε τα µυαλά του. Ντρέπεσαι και πεθαίνεις. Είναι ντροπή µοντέρνου τύπου» σχολιάζει µε βουρκωµένη µατιά και όπως είναι αποθαρρυµένη, βρίσκει το κουράγιο να µας µιλήσει αδιαλείπτως. Ακόµα και οι παύσεις της λένε τόσα πολλά µπροστά στο συρµατόπλεγµα που εµφανίζεται στους τοίχους του γέρικου σπιτιού.

Η Λούση µιλάει για την ερωτική της απογοήτευση, τον παλιό της συµµαθητή, τον Στέλιο, τις παιδικές της αναµνήσεις, για τις απολύσεις που βιώνει στον εργασιακό της χώρο, που από 40 έµειναν µόνο τέσσερις, αλλά και για τα όσα συγκλονιστικά ζούµε σήµερα στην πόλη.

Με απίστευτη ενεργητικότητα και χιούµορ και παρά τις απογοητεύσεις της, η Λούση αρθρώνει λόγο για όλα. Για τις ερωτικές προδοσίες και ιστορίες καθηµερινής τρέλας µε φόντο την Αθήνα της κρίσης και των ανθρώπων που καταφθάνουν σε αυτήν αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο.

Η Ασπα Τοµπούλη (σκηνοθεσία-δραµατουργική επεξεργασία), έχοντας την τύχη να έχει µια σπουδαία κυρία της σκηνής και συνάδελφό της, όπως είναι η Μάνια Παπαδηµητρίου, αφήνει το έργο να µιλήσει, δηµιουργεί τους κόσµους που το αφορούν και στήνει ένα θεατρικό αρχιτεκτόνηµα αξιώσεων, συστήνοντας στο κοινό να κρατά τα µάτια του και τα αυτιά του ανοιχτά στο τι συµβαίνει γύρω του και να αντιστέκεσαι στη γενικότερη απάθεια.

Η Μάνια Παπαδηµητρίου αφηγείται, θρηνεί, σπαράζει, κάνει χιούµορ, τραγουδάει, σαρκάζει τις καταστάσεις, κινείται σαν παιδί, δεν έχει χάσει άλλωστε την παιδικότητά της, κινείται σαν αέρινη οπτασία µιας µοναχικής γυναίκας (επιµέλεια κίνησης Φαίδρα Σούτου), σπάει τη σιωπή της, τη σιωπή µας, εντοπίζει το στόχο, δηµιουργεί µε τα εκφραστικά της µέσα -που δεν σταµατά να γυµνάζει- έναν ολόκληρο κόσµο, κάνοντάς το κοινό να «συν-κινηθεί» και µεταφέρει σε αυτό τα νοήµατα του έργου και η ερµηνεία της είναι σπουδή υποκριτικής.

Και στις προεκτάσεις του µονολόγου, ο Ευθύµης Χρήστου, ως Αχµέτ και ως Σούφι, καταθέτει το αποτέλεσµα µιας σκληρής δουλειάς και επιδεικνύει διάθεση να εξελιχθεί.

Η αυλαία πέφτει. Το χειροκρότηµα δεν σταµατάει. Η Μάνια Παπαδηµητρίου και ο Ευθύνης Χρήστου υποκλίνονται και ακολουθεί συζήτηση µε το κοινό, ένα άλλο σηµαντικό µέρος αυτής της θεατρικής παράστασης, που «σπάει» ταµεία.

Αυτό είδαµε µε τα µάτια µας στο θέατρο «Φούρνος» που γινόταν κυριολεκτικά καβγάς για έναν εισιτήριο.