Στρατηγού Μακρυγιάννη Αποµνηµονεύµατα Σάββατο, 20 Μαΐου 2017 17:16

 

Στη γυµνή αλήθεια της ζωής του ήρωα του σπαθιού και της πένας, του Στρατηγού Μακρυγιάννη, που την ιστόρησε πάνω στο χαρτί µε τα λίγα γράµµατα που ήξερε και µας άφησε παρακαταθήκη, έχυσε άπλετο φως η υψηλού επιπέδου παράσταση του Θανάση Σαράντου, που «χαλάει» κόσµο στο θέατρο ΒΑΦΕΙΟ-Λάκης Καραλής. «

Αν ο Μακρυγιάννης µάθαινε γράµµατα την εποχή εκείνη, πολύ φοβούµαι πως θα έπρεπε να απαρνηθεί τον εαυτό του, γιατί την παιδεία την κρατούσαν στα χέρια τους οι ''τροπαιούχοι του άδειου λόγου''», σηµειώνει ο Σεφέρης.

theatro268

«Αυτείνη την λευτερίαν δεν την ηύραµεν εις το σοκάκι και δεν θα µπούµεν εύκολα πίσου εις του αυγού το τζόφλιο• ότι δεν είµαστε πουλάκι να χωρέσουµεν πίσου, εγίναµε πουλί και δεν χωρούµεν» γράφει στα αποµνηµονεύµατά του ο ήρωας που γοήτευσε µε το «απελέκητο» γράψιµό του τον Σεφέρη, τον Θεοτοκά και τον Λορεντζάτο, τον Βενέζη και τον Ελύτη, δίνοντας και στους σύγχρονούς του ένα µάθηµα ιστορίας, που ταυτόχρονα αποτελεί ένα συγκλονιστικό δείγµα της δηµώδους γλώσσας στη νεοελληνική γραµµατεία.

Επίκαιρος όσο ποτέ ο λόγος του αγράµµατου γιου των βοσκών της Ρούµελης, αποδίδεται µε ακρίβεια από τον Θοδωρή Σαράντο και φέρνει το ποθούµενο αποτέλεσµα να συνταράξει, να εµψυχώσει και να προβληµατίσει το κοινό αυτές τις δύσκολες ώρες που περνάει η πατρίδα µε τη συµπαράσταση µουσικής, που βρίσκεται σε απόλυτη συµφωνία µε το κείµενο.

Ενα κείµενο που εστιάζεται κυρίως στη µεταεπαναστατική Ελλάδα, όπου ο αγωνιστής Μακρυγιάννης διαπιστώνει πως η χώρα δεν έχει ακόµα απελευθερωθεί. Οι ξένες φατρίες «ήβραν στην Ελλάδα αλώνι να αλωνίσουν» και επικρατούν, και ο συγγραφέας, µε τον ολόθερµο λόγο του, προτρέπει τους Ελληνες σε διαρκή αγώνα. Ο κεντρικός άξονας της παράστασης είναι ένα χρονολόγιο που παρουσιάζει τις βασικές ιστορικές διαδροµές του συγγραφέα και εστιάζει στην ιδιοτέλεια των ξενόδουλων πολιτικών εκείνης της εποχής, που ξεπουλάνε όσα κέρδισαν µε αίµα οι παλιοί αγωνιστές.

«…Με µένος απέναντι στους δουλοπρεπείς Ελληνες πολιτικούς της εποχής του, έζησε την άκρα αχαριστία και είχε τέλος πικρό, µε τα µόνα παράσηµα που θα του απονείµει η αγαπηµένη του πατρίδα να είναι µια καταδίκη εις θάνατον και µερικές αγιάτρευτες πληγές, που θα τον στείλουν στον τάφο στα 67 του χρόνια. Και ο διαχρονικός λόγος ενός µεγάλου Ελληνα ακούγεται επίκαιρος όσο ποτέ σήµερα» σχολιάζει ο σκηνοθέτης.

Ο ίδιος ο ηθοποιός Θανάσης Σαράντος που αφηγείται το έργο, έχει επιµεληθεί και επιλέξει τα αποσπάσµατα του κειµένου-ποταµού του Μακρυγιάννη από την εκδοχή του Γιάννη Βλαχογιάννη (έκδοση 1907) και έχει σκηνοθετήσει την παράσταση λιτά και ουσιαστικά, όπως αρµόζει στο κείµενο. Δίνει µια ερµηνεία που σαγηνεύει την ψυχή, µε στέρεη και δυνατή φωνή, µε συναίσθηµα, µε λόγο στιβαρό, ζωντανό και άµεσο, µεταφέροντας στο κοινό το πολιτιστικό αγαθό και τις ιδέες του Μακρυγιάννη. Θαυµάσιοι και οι φωτισµοί του ιδίου, που σε συνδυασµό µε την ευφυή σκηνοθετική προσέγγιση, κυριολεκτικά σε καθηλώνει.

Η Σύλβια Κουτρούλη συνοδεύει την αφήγηση ζωντανά στη σκηνή παίζοντας νέι, ταµπουρά και πολίτικο λαούτο, ενισχύοντας την ένταση του λόγου, της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο κοµµάτι. Απαλλαγµένα από κάθε τι περιττό τα σκηνικά του Σάββα Σουρµελίδη υπηρέτησαν την παράσταση.